چرا آی‌فون ۱۸ پرو باعث شد از آی‌فون ایر دلم برود

همیشه فکر می‌کردم که رابطه من با آی‌فون ایر برای همیشه دوام می‌آورد. حتی یک سال گذشته و دفاع کردم تا دیگران را از ایرادات ظاهری آن منصرف کنم. اما حالا که آی‌فون ۱۸ پرو دستم است، باید اعتراف کنم: این رابطه تمام شده است. این‌بار نه به خاطر طراحی، بلکه به خاطر عملکرد واقعی آن در زندگی روزمره است.

وقتی اپل سال گذشته ایر را معرفی کرد، به عنوان طرفدار دو طرفه گوشی‌های جمع‌وجور، فکر می‌کردم که این دستگاه دقیقاً همان چیزی است که می‌خواهم. همیشه به زیبایی و سبک بودن اهمیت داده‌ام و از روند تولید گوشی‌های سنگل و حجیم متنفر بوده‌ام. اما به نظر می‌رسد تمام آن تنازلاتی که متخصصان فنی ایر را بابت نازک‌تر شدن آن سرزنش کرده بودند، کاملاً محقق و منطقی بوده است.

زیبایی بی‌نظیر، اما با چه قیمتی؟

هنوز هم عاشق طراحی آی‌فون ایر هستم. فرم ماورالعاده نازک و لبه‌های تیتانیومی صیقل‌خورده، بصری‌ترین و درخشان‌ترین حس ممکن را به شما می‌دهد. این دستگاه نزدیک‌ترین تجربه‌ای است که تا به حال از رؤیای استیو جابز برای یک دستگاه تمام‌نمایشی داشته‌ایم؛ به‌قدری سبک و نازک است که با توجه به نمایشگر ۳۰۰۰ نیتی، گویی در پس‌زمینه محو شده است.

محدودیت‌های دوربین و باتری

• تک‌لنزی بودن دوربین: با وجود ادعای اپل که می‌گوید این لنز معادل دو لنز است، محدودیت‌های آن در استفاده روزمره دردآور است. بارها سعی کرده‌ام عکاسی ۰.۵ برابر (فریم عریض) بگیرم و یادآوری می‌شود که این قابلیت وجود ندارد.
• بزرگ‌نمایی دیجیتال ضعیف: زوم کردن روی چیزهای دورتر از فاصله نزدیک، کیفیت قابل قبولی ندارد و زوم دیجیتال هم جواب نمی‌دهد.
• فرسایش سریع باتری: بعد از یک سال استفاده، سلامت باتری من به ۹۱ درصد رسیده است که بسیار سریع‌تر از فرسایش باتری آی‌فون ۱۵ پرو است. این یعنی شارژدهی تمام‌روزانه که گاهی در سفرهای کوتاه هم باعث دردسر می‌شود.

یک ایراد دیگر که همیشه آزارم می‌داد، عرض صفحه نمایش است. غیرمنطقی است که با وجود لقب نازک‌ترین و سبک‌ترین گوشی دنیا، ایر تا‌انحای که با یک دست استفاده شود، عرض بیشتری از مدل ۱۸ پرو داشته باشد.

تغییر بازی با ورود آی‌فون ۱۸ پرو

آی‌فون ۱۸ پرو در نهایت من را از ایر منصرف کرد. پس از یک هفته استفاده، متوجه شدم که چهقدر از امکانات پایه‌ای‌تر یک گوشی پرچمی، از جمله دوربین بهتر و عمر مفید باتری، دور بوده‌ام. جالب اینجاست که با وجود وزن بیشتر، ۱۸ پرو برای استفاده یک‌دست راحت‌تر از ایر است، زیرا عرض کمتری دارد و انگشت شست می‌تواند راحت‌تر به لبه‌های صفحه برسد.

اگرچه ایر از نظر بصری «خوشگل‌تر» است، اما ۱۸ پرو حس یک دستگاه واقع‌بینانه‌تر و محکم‌تر را دارد که بهتر در زندگی من جادایی شده است. شاید دلتنگِ نگاه کردن به ایر بمانم، اما باید بپذیرم که ظاهر همه چیز نیست.