کریل رزونانت: رویایی پارانورمال که شهر نیویورک را به خوابی تاریک بدل می‌کند

بازی Control Resonant از استودیوی Remedy، یک شاهکار بصری است که مفهوم «پارانورمال» را در مقیاسی جریانی به تصویر می‌کشد. در این اثر، شهر مانتون به یک متاهل فراطبیعی دگرگون شده و هر کادر تصویری، بیانیه‌ای جسورانه از هندسه‌های غیرممکن و فضاسازی‌های دیگرجهانی است. اگرچه طراحی محدودکننده و مبارزات تکراری گاهی می‌تواند جذابیت قدرت‌های در اختیار بازیکن را کم کند، اما زیبایی عجیب و غریب این جهان، آن را از هر تجربه دیگر متمایز می‌سازد.

روایتی تازه در دنیای متاهل مانتون

در حالی که نسخه اول Control عمدتاً در ساختمان کلان‌ساز «قدیمی‌ترین خانه» (The Oldest House) جریان داشت، حالا تهدید پارانورمال به نام «هیسه» از آن بیرون ریخته و شهر را به نسخه‌ای تاب‌آوریافته از خودش تبدیل کرده است. این دنباله، زاویه دید را از جسی فادن به Dylan، برادرش که در نسخه قبل زندانی آزمایش‌های غیرانسانی FBC بود، تغییر می‌دهد. این تغییر شخصیت اصلی، فضای بازی را به ابزاری جسورانه‌تر و جامع‌تر تبدیل کرده است.

عجایب بصری و موتور نورلایت

Remedy توانسته است با استفاده از موتور اختصاصی Northlight، جسورانه‌ترین اثر بصری خود را خلق کند. تضاد بین جزئیات عادی شهر (مثل تابلوهای تبلیغاتی و نورپردازی آپارتمان‌ها) و پدیده‌های ماوراءطبیعی (مثل بداهان‌های جسد معلق و تغییرات جاذبه در برج‌های بلند)، بافتی بی‌نظیر ایجاد کرده است. حتی در حالت عملکردی، جلوه‌های بصری بازی همچنان خیره‌کننده است.

• گیم‌پلی جابه‌جایی: سیستم جابجایی Dylan شامل جهش‌های دوگانه و سه‌گانه و غلطیدن در هواست که حس سرعت را به خوبی منتقل می‌کند، هرچند برخی مسیرها عمداً برای چالش طراحی شده‌اند.
• نظام مبارزه: تغییر نوسان بین رده‌نوردی و نبرد نزدیک با سلاح‌هایی مثل ساس و تیغه‌های دوقلو، آزادی عمل بالایی به بازیکن می‌بخشد. قابلیت‌های جدیدی که از طریق شکست ریسه‌های غول‌پیکر کسب می‌شوند (مانند سپر یا حملات اتمسفریک)، عمق استراتژیک بازی را بالا می‌برند.
• دسترسی‌پذیری: یکی از نقاط قوت اصلی بازی، گام‌های بلند در زمینه دسترس‌پذیری است که اجازه می‌دهد بازیکنان سختی‌های بازی را بر اساس نیاز خود تنظیم کنند.

نقد و بررسی از لحاظ گیم‌پلی

اگرچه سیستم داستانی و فضاسازی بازی تحسین‌برانگیز است، اما نبرد با دشمنان «هیسه» گاهی اذیت‌کننده است. دشمن‌ها در حالت پیش‌فرض، تحمل آسیب بالایی دارند که بازیکنان را به اسپم زدن دکمه‌ها مجبور می‌کند. همچنین سیستم ناوبری در فضاهای غیرمنطقی بازی، گاهی سردرگم‌کننده است. با وجود وجود نقشه، همپایه‌های نسخه قبلی در مسیریابی، همچنان حس گمگی را القا می‌کنند.