یادتان هست زمانی کلمه «انیمیشن بیکیفیت» مفهوم خاصی داشت؟ این روزها این عبارت در شبکههای اجتماعی بیدردسردی به کار میرود، اما واقعیت این است که حتی ارزانترین کارتونهای امروزی نیز ظاهری شیک و منسجم دارند. نرمافزارهای انیمیشن دیجیتال اینقدر قدرتمند شدهاند که دیگر نیازی نیست دههها وقت بگذارید تا چیزی قابلتحمل تولید کنید؛ اما نقطه ضعف این پیشرفت، یکنواختی بصری اکثر آثار است.
در این میان، استودیوی LAIKA یک استثما بزرگ و جذاب است. این استودیو که در سال ۲۰۰۵ و در حومه پورتلند بنیانگذاری شد، فیلمهای انیمیشن خود را نه از پیکسلهای دیجیتال، بلکه با عروسکهای فیزیکی واقعی روی صحنههای واقعی میسازد. آرتیستها این عروسکها را با دست جابهجا میکنند، کادر به کادر عکس میگیرند و فرآیندی کند، خستهکننده اما بسیار دقیق را طی میکنند. همین رویکرد باعث شده کلیه فیلمهای سینمایی این استودیو، از کورالین تا کوبو، نامزد جایزه بهترین انیمیشن آکادمی شوند.
ورود به جنگل وایلدوود: بلندترین فیلم استاپموشن تاریخ
حالا ششمین فیلم LAIKA به نام Wildwood (وایلدوود) در حال اکران است. این فیلم به کارگردانی ترَویس کایت، داستان نوجوانی به نام «پرو» را روایت میکند که برای نجات برادر نوزادش که توسط کلاغها ربوده شده، وارد جنگل جادویی مخفی میشود. وایلدوود با ۱۳۲ دقیقه طول، بلندترین فیلم استاپموشن تاریخ سینماست که در ساخت آن از ۲۳۱ عروسک روی ۱۳۶ صحنه فیزیکی استفاده شده است.
چالشهای ساختن خانه و محوطههای واقعی
متیو مالدonado، هنرمند راهنمای پروژه، که پنج سال را صرف طراحی و ساخت صحنههای وایلدوود کرده است، در پاسخ به سوالی درباره میزان استفاده از تکنولوژی دیجیتال میگوید: «هر آنچه ساخته شد، واقعاً با دست ساخته شده است.» او توضیح میدهد که هر عنصری که در دوربین ثبت نشده، به عنوان یک مرجع برای بخش جلوههای ویژه اسکن میشود. حتی چیزهایی که انتظار ساخت فیزیکی آنها را ندارید، مثل «فوارههای بنسان» (Benson Bubbler) معروف پورتلند، با استفاده از قطعات جایگزین و پرینت سهبعدی، کادر به کادر انیمه شدهاند.
ترکیب دنیای خیالی و واقعی در نمایشگاه
این فیلم اولین اثر LAIKA است که در شهر زادگاه استودیو (پورتلند) رخ میدهد، چیزی که چالشهای منحصربهفردی را ایجاد کرد. تیم تولید برای هر شات، بر اساس استوریبورد، فقط تنها مقدار لازم از محیط را میساخت. برای مثال، برای صحنه حرکت «پرو» در پارك بندرگاه، مسیر کوچکی ساختند و ساختمانهای اطراف را با مقیاس کوچکتر ساختند تا هم فیلمبرداری کنند و هم اسکن کرده و به تیم VFX بفرستند تا در پسزمینه استفاده شود.
نمایشگاه «وایلدوود» در موزه طراحی لندن، تنها شامل نمونهای از این صحنهها نیست، بلکه تفاوت ظریف اما عمیق بین دو دنیای فیلم را نشان میدهد: جنگل خیالی وایلدوود و شهر انسانی پورتلند. مالدonado میگوید: «یک لیوان در دنیای وایلدوود حس و حال متفاوتی با یک لیوان در دنیای پورتلند دارد.» این جزئیات، نتیجه طراحی دقیق تیم هنری است.
مقابله با گمراهیهای رایج: مقیاس واقعی کارها
یکی از بزرگترین گمراهیها در مورد انیمیشن استاپموشن، تصور اینکه همه چیز به صورت مینیاتوری کوچک ساخته میشود. مالدonado با افتخار میگوید: «صحنههای ما عظیم هستند.» به عنوان مثال، ساختمان «پیتوک» (Pittock Mansion) که یک نماد معروف پورتلند است، با مقیاس ۵۰٪ ساخته شده است؛ یعنی ارتفاع آن در واقعیت نزدیک به ۱۳ فوت (حدود ۴ متر) است! این مقیاس بزرگ، نشاندهنده هنری خیرهکنندهای است که در پس این فیلم نهفته است.
- بازگشت به اصالت: در عصری که تولیدات هوش مصنوعی (AI) سیل کرده است، ساختن یک کاخ ۱۳ فوتی برای فیلمبرداری و سپس ساختن نسخه نیممقیاس آن برای موزه، نوعی مقاومت زیباییشناختی است.
- تاریخچه LAIKA: نمایشگاه موزه طراحی لندن، شامل بخشهایی است که از Coraline (۲۰۰۹) تا حال را روایت میکند و پیشرفت چشمگیر فناوری استاپموشن را نشان میدهد.
- جزئیات فنی: استفاده از اسکن برای مرجعسازی، ترکیب عروسکهای فیزیکی با پسزمینههای دیجیتال، و دقت در طراحی صحنهها.
