فونت ترنس AI: قهرمان ناخواسته دنیای هوش مصنوعی که از کمیک‌سانس هم بدتر است

اگر اخیراً پوسترهایی با ظاهر مصنوعی و فونت‌های خشن و فرسوده در کافه‌ها، رستوران‌ها یا حتی سالن‌های محلی شهرتان دیده‌اید، تنها نیستید. هنرهای تولیدشده با هوش مصنوعی دیگر فقط در دنیای مجازی نیستند؛ آن‌ها به جاده‌ها و دیوارهای شهر ما سرزده‌اند. اما یک ویژگی خاص این تصاویر وجود دارد که آن‌ها را بلافاصله لو می‌دهد: همان فونت لعنتی. خط‌های قلم‌موِ تحریک‌آمیز، شیب جزئی رو به بالا و حس چکشی که از راه دور هم صدایش را می‌شنوید.

امروزه بسیاری از افراد این سبک تایپوگرافی را با «کمیک‌سانس» مقایسه می‌کنند، فونتی که سال‌هاست دشمن شماره یک طراحان گرافیک است. اما این مقایسه شاید کمی ناعادلانه باشد. بیایید بررسی کنیم چرا هوش مصنوعی به این سبک خاص عاشق شده و چرا کسبه کوچک آن را انتخاب می‌کنند.

چرا کسبه کوچک طعمه‌ی آسان هوش مصنوعی هستند؟

دلیل اینکه بسیاری از مشاغل کوچک حاضرند پوسترهایی با این زیبایی‌شناسی تکراری بسازند، ریشه در محدودیت منابع دارد. اگر به دنبال سریع‌ترین، ارزان‌ترین و راحت‌ترین راه برای تولید یک پوستر هستید و بودجه‌ای برای استخدام یک طراح حرفه‌ای ندارید، احتمالاً اولین خروجی‌ای که هوش مصنوعی ارائه می‌دهد را می‌پذیرید. این افراد شاید حتی متوجه نباشند که این سبک چقدر فراگیر شده است، اما واقعیت این است که الگوریتم‌ها مدام همین قالب‌ها را تکرار می‌کنند.

افسانه‌ی کمیک‌سانس در برابر واقعیت فونت‌های ترنس

مقایسه فونت‌های خشن هوش مصنوعی با کمیک‌سانس، نوعی توهین به این فونت کلاسیک است. کمیک‌سانس هرچند شاید جدی‌ترین فونت جهان نباشد، اما با هدف خاصی ساخته شد. مندی روسکو، متخصص سیگن‌بورد و چاپ، توضیح می‌دهد که کمیک‌سانس در اصل برای حل یک مشکل ارتباطی خاص خلق شده بود: شبیه‌سازی گفتار غیررسمی دست‌نویس در کارتون‌ها، نه تزئین اعلانات رسمی. او تأکید می‌کند که مشکل خودِ فونت نیست، بلکه استفاده از آن در بافت نادرست است. حتی در سال ۲۰۲۰، کمیک‌سانس به عنوان دومین فونت قابل‌اعتمادترین جهان شناخته شد.

رئیس‌جمهورِ ربات‌ها: چرا AI همیشه همین فونت را انتخاب می‌کند؟

برای فهمیدن اینکه چرا هوش مصنوعی مدام این استایل خاص را تکرار می‌کند، بهترین کار این است که از خودِ هوش مصنوعی بپرسید. چت‌جی‌پی در پاسخ به این سوال می‌گوید:

• یادگیری الگوهای جذاب: تولیدکنندگان تصویر با هوش مصنوعی این سبک تایپوگرافی ضخیم و استيل‌شده (Brushstroke) را با طراحی‌های هیجان‌انگیز و جلب‌کننده توجه مرتبط کرده‌اند.
• داده‌های آموزشی: مدل‌ها با انبوهی پوستر، تبلیغ و قاب کوچک یوتیوب آموزش دیده‌اند که شامل حروف بزرگ، بافت‌های فرسوده و رنگ‌های شاداب هستند.
• تکراری بودن کلیشه‌ها: هوش مصنوعی لزوماً یک فونت واقعی را انتخاب نمی‌کند، بلکه حروفی الهام‌گرفته از این سبک‌های محبوب را تولید می‌کند. این تمایل به تکرار کلیشه‌های طراحی رایج، به جای اختراع چیزهای تازه، باعث شده است که تایپوگرافی‌ای که قرار بود دست‌ساز، پرخاشگرانه و بی‌نظم به نظر برسد، اکنون کاملاً مصنوعی و یکنواخت دیده شود.

نتیجه؟ دقیقاً همان چیزی است که فکر می‌کردیم. وقتی یک سبک گرافیکی بیش از حد در تصاویر هوش مصنوعی تکرار شود، آن دست‌نویسی که قرار بود حس خودمختاری بدهد، به یک امضای قابل‌تشخیصِ ماشین تبدیل می‌شود.