نقاشی‌های پیکسلی لیلی بانی: شبکه‌ها، مربع‌ها و نور

از دور تصاویر لیلی بانی شبیه عکس به نظر می‌رسند؛ اما هرچه نزدیک‌تر شوی، مربع‌های پیکسلی و شبکه‌های دقیق معلوم می‌شوند و تصویر کم‌کم به زبانی دیگر صحبت می‌کند. آثار او بین نقاشی و پیکسل ایستاده‌اند؛ هم عاطفی و هم محاسبه‌شده.

از رگ‌وبُن ریاضی تا بوم‌های پرجزئیات

لیلی بانی اهل وست میدلندز است و تحصیلات هنری‌اش را در Central Saint Martins گذرانده، اما مسیرش مستقیم نبود. بعد از تجربیات اولیه در اجرا و ساخت عروسک و فارغ‌التحصیلی در دوران پاندمی، او نقاشی را به‌عنوان زبان اصلی‌اش کشف کرد. شیوه خاص او که بر پایه شبکه‌ها و مربع‌های منظم است، ریشه در تجربه‌های روزمره‌اش دارد؛ از جمله یادداشت‌های ریاضیاتی که در زمان تدریس به دانش‌آموزان محروم در دفترچه‌های تمرین شکل گرفت.

روش کار: تلفیق عکس، پردازش دیجیتال و دست هنرمند

بسیاری از تصاویر مرجع لیلی از گوشی و شبکه‌های اجتماعی جمع‌آوری می‌شوند. او عکس‌ها را دیجیتالی پردازش می‌کند، از فیلترها و الگوریتم‌هایی استفاده می‌کند که گاهی برای الگوهای بافت‌بافتی طراحی شده‌اند و سپس اسکچ‌های دیجیتال یا «نقشه»هایی برای نقاشی می‌سازد. در ادامه نسخه‌های اولیه را با دوستانش به اشتراک می‌گذارد تا نظر جمعی بگیرد و بعد به بوم منتقل می‌شود—گاهی با مواد و مدیاهای دیگر هم کار می‌کند.

ویژگی بصری آثار

• پیکسل‌سازی آگاهانه: مربع‌ها عمداً برجسته‌اند و از فاصله نزدیک تصویر را تکه‌تکه می‌کنند.
• خوانش دوگانه: در فاصله نزدیک تصویر نامشخص است اما در عکس یا از دور واضح می‌شود.
• بازی با نور و بافت: استفاده از مهره‌های شیشه‌ای در یک پروژه کلیسایی نشان داد که مواد تازه می‌تواند نور را به شیوه‌ای متفاوت جذب کند.
• طنز و جدیت به‌طور همزمان: آثارش گاهی بازیگوش و گاهی جدی و تأمل‌انگیزند.

نمونه‌هایی شاخص از پروژه‌های اخیر

Light Comes in from All Sides—پروژه‌ای مشترک با جوانان منطقه نورفک که در پنجره‌ای طاق‌دار نصب شد. لیلی با استفاده از مهره‌های شیشه‌ای توانست کیفیت نورانی و نمایشی‌ای خلق کند که رنگ و بوم به‌تنهایی از پسش برنمی‌آمد.

Jenny (Sleeping on Camera)—نقاشی‌ای برگرفته از آرشیو JenniCam که به مبحث مشاهده‌گری و مرزهای خصوصی و عمومی می‌پردازد. لیلی با بازکاوی تصاویر آرشیوی، پرسش‌هایی درباره نگاه و نمایش مطرح می‌کند.

Nigella (Pensive)—یکی از بزرگ‌ترین تابلوهای او که برای نمایشگاهی در Saatchi Gallery ساخته شد. تصویری آرام از نیگلا لاوسون که برخلاف هیاهوی شهرت، خلوت و تأمل را نشان می‌دهد؛ اثری که مخاطب را دعوت به ایستادن و تأمل می‌کند.

چه انتظاری از کارهای بعدی داشته باشیم؟

لیلی این روزها می‌خواهد با رُتم زمانی خود کار کند و از فشار «ریتم گالری» فاصله بگیرد. او به ژست‌ها و اسب‌ها علاقه‌مند شده و احتمالا این موتیف‌ها را در مجموعه‌های بعدی می‌بینیم—همه به زبان پیکسلی و شبکه‌ای که امضای بصری اوست.

نکات کلیدی

• آثار لیلی بین خوانش از نزدیک و دور تفاوت قابل‌توجهی دارند.
• ریشه‌های بصری او از تجربیات شخصی و کار با تصاویر روزمره می‌آید.
• استفاده از مواد تازه (مثل مهره‌های شیشه‌ای) باعث تغییر درکی از نور و بافت شده است.
• آیندهٔ هنری او ترکیبی از بازیگری، طنز و پژوهش تصویری خواهد بود.

سبک پیکسلیِ لیلی بانی ترکیبی ست از دقت ریاضی و دلشوره انسانی؛ تصویری که از دور روشن و ملموس است و از نزدیک پرسشی تازه برمی‌انگیزد.