لوئیز فرنچ؛ از دوچرخه‌سواری در آند تا تصویرگری بی‌وقفه

لوئیز فرنچ از آن آدم‌هایی است که فقط درباره تغییر حرف نمی‌زند؛ بلند می‌شود و انجامش می‌دهد. او پیش از همه‌گیری، زندگی شلوغ لندن را کنار گذاشت و همراه شریک زندگی‌اش راهی سفری شد که کمتر کسی جرأتش را دارد: عبور از کلمبیا، پرو، بولیوی و شیلی با دوچرخه؛ آن هم در دل مسیرهای دورافتاده آند. نتیجه این سفر فقط چند خاطره هیجان‌انگیز نبود. او با ذهنی تازه، اعتمادبه‌نفسی بیشتر و نگاهی متفاوت به کار و زندگی برگشت؛ چیزی که بعدها در مسیر حرفه‌ای‌اش به عنوان تصویرگر، نقش تعیین‌کننده‌ای پیدا کرد.

این هنرمند ساکن منچستر در گفت‌وگو با Creative Boom از مسیری می‌گوید که با یک اشتباه ساده در کلمبیا شروع شد، اما به نوعی درمان برای تردیدهای درونی‌اش تبدیل شد؛ از طراحی زنده روی صحنه برای ۲۰۰ نفر گرفته تا کتاب کودکانه‌ای که هنوز حاضر نیست رهایش کند.

وقتی یک پیچ اشتباه همه‌چیز را عوض می‌کند

سال ۲۰۱۹، درست پیش از آن‌که جهان برای مدتی از حرکت بایستد، لوئیز و شریکش تصمیم گرفتند از چرخه فرسایشی زندگی در لندن خارج شوند و به منچستر بروند. البته آن‌ها مسیر مستقیمی انتخاب نکردند. ترجیح دادند پیش از رسیدن به مقصد جدید، سفری طولانی را در آمریکای جنوبی تجربه کنند؛ سفری با دوچرخه از میان کلمبیا، پرو، بولیوی و شیلی.

نکته جالب این‌جاست که هیچ‌کدام تجربه جدی در بایک‌پکینگ نداشتند. به گفته لوئیز، اگر یک آخرهفته دوچرخه‌سواری در پیک دیستریکت را حساب کنیم، شاید بشود گفت قبلاً کمی تمرین کرده بودند؛ اما واقعیت این است که ماجرا برایشان کاملاً تازه بود.

او می‌گوید وقتی به کلمبیا رسیدند و در همان ابتدا مسیر را اشتباه رفتند، ناچار شدند دوچرخه‌هایشان را تا گردنه‌ای در ارتفاع ۳۵۰۰ متری هل بدهند. تجربه‌ای سنگین و شوکه‌کننده که می‌توانست هر کسی را از ادامه راه منصرف کند. اما آن‌ها عقب نکشیدند.

در ادامه، از گذرگاه‌هایی با ارتفاع نزدیک به ۵۰۰۰ متر در پرو و بولیوی عبور کردند، در میان ابرها و کنار یخچال‌های طبیعی کمپ زدند، در سه کولاک گرفتار شدند، از سالار دِ اویونی گذشتند و تمام مسیر ۱۲۴۰ کیلومتری کاره‌ترا آوسترال در پاتاگونیا شیلی را پشت سر گذاشتند. حتی سه هفته هم در میانه ناآرامی‌های سیاسی و کودتا در لاپاز گیر افتادند.

سفری که فقط جغرافیا را تغییر نداد

آن‌ها در مارس ۲۰۲۰، فقط شش روز پیش از قرنطینه، به خانه برگشتند. بازگشت به بریتانیا ظاهراً پایان ماجراجویی بود، اما بخش سخت‌تر تازه از راه می‌رسید؛ بخشی که دیگر خبری از کوه و برف و جاده نبود.

لوئیز از سال ۲۰۱۴ به‌صورت تمام‌وقت فریلنسر بود. از بیرون، همه‌چیز خوب به نظر می‌رسید. او به‌تازگی پروژه‌ای در زمینه طراحی رابط کاربری و تصویرسازی بازی برای Flight Club Darts را تمام کرده بود و پروژه‌های دیگری هم در صف بودند. با این حال، یک مشکل مهم وجود داشت: کارهای شخصی‌اش کم‌کم به حاشیه رفته بودند.

او می‌گوید در سال‌های پیش از مهاجرت به منچستر، با پروژه‌های شخصی‌اش درگیر بود. ایده‌های زیادی را شروع می‌کرد، اما وسط راه رهایشان می‌کرد؛ چون به اندازه کافی خوب به نظر نمی‌رسیدند. این چرخه ناتمام ماندن، کم‌کم اعتمادبه‌نفسش را فرسوده بود.

دوچرخه‌سواری در آند چگونه تردید را کم‌رنگ کرد؟

بعضی تجربه‌ها به آدم یاد می‌دهند بیشتر از آنچه فکر می‌کند دوام بیاورد. سفر لوئیز هم دقیقاً همین اثر را داشت. وقتی روزها و هفته‌ها با شرایط سخت، مسیرهای نامطمئن، ارتفاع زیاد و اتفاقات پیش‌بینی‌نشده روبه‌رو می‌شوید، نگاهتان به دشواری‌ها عوض می‌شود. دیگر هر مانعی آن‌قدر بزرگ به نظر نمی‌رسد که شما را متوقف کند.

برای لوئیز، این سفر فقط یک ماجراجویی فیزیکی نبود؛ نوعی بازآموزی ذهنی بود. اشتباه کردن، گیر افتادن، ادامه دادن و بالاخره عبور کردن از موانع، همان چیزی بود که بعدها در کار خلاقه‌اش هم به کمکش آمد. او دیگر کمتر اسیر این فکر می‌شد که اگر نتیجه کامل نباشد چه؟ مهم‌تر این بود که کار را ادامه دهد و تمامش کند.

چیزهایی که این سفر به او یاد داد

• اقدام مهم‌تر از کمال‌گرایی است: همیشه نمی‌توان با آمادگی کامل شروع کرد.
• اشتباه بخشی از مسیر است: یک پیچ اشتباه گاهی شروع یک تغییر بزرگ می‌شود.
• استقامت مهارتی اکتسابی است: با مواجهه مداوم با سختی‌ها، تاب‌آوری هم رشد می‌کند.
• پایان دادن به کارها ارزشمندتر از نیمه‌کاره رها کردن ایده‌های خوب است: نتیجه، از دل تداوم بیرون می‌آید.

بازگشت به تصویرگری؛ این بار با ذهنی مصمم‌تر

لوئیز بعد از بازگشت، فقط یک تصویرگر فریلنسر نبود که سفارش‌های مشتریان را انجام می‌دهد. او آرام‌آرام به هنرمندی تبدیل شد که بهتر می‌دانست چه می‌خواهد و چرا باید دنبالش برود. تجربه سفر به او یاد داده بود که برای پیش بردن کارهای شخصی، نباید منتظر شرایط ایده‌آل بماند.

همین تغییر ذهنیت باعث شد بتواند پروژه‌های شخصی‌اش را جدی‌تر دنبال کند؛ حتی آن‌هایی را که قبلاً بارها متوقف کرده بود. یکی از مهم‌ترین نمونه‌ها، کتاب کودکانه‌ای است که هنوز حاضر نیست آن را کنار بگذارد. این پافشاری، شاید در ظاهر چیز کوچکی باشد، اما برای یک خالق اثر، دقیقاً همان نقطه‌ای است که تفاوت را رقم می‌زند.

طراحی زنده روی صحنه؛ عبور از یک مرز دیگر

یکی از تجربه‌های جالب لوئیز، طراحی زنده روی صحنه برای جمعی ۲۰۰ نفره بود؛ موقعیتی که برای بسیاری از تصویرگران می‌تواند ترسناک باشد. ایستادن مقابل مخاطبان و خلق اثر در لحظه، چیزی فراتر از مهارت فنی می‌خواهد. این کار نیازمند اعتمادبه‌نفس، حضور ذهن و پذیرش آسیب‌پذیری است.

برای کسی که زمانی با تردید نسبت به کارهای شخصی‌اش دست‌وپنجه نرم می‌کرد، چنین تجربه‌ای نشان می‌دهد مسیر رشد او فقط در رزومه‌اش دیده نمی‌شود؛ در شیوه مواجهه‌اش با ترس هم کاملاً مشخص است.

چرا داستان لوئیز فرنچ الهام‌بخش است؟

جذابیت داستان لوئیز در این نیست که سفری عجیب و پرهیجان داشته؛ بلکه در این است که ماجراجویی بیرونی‌اش به تغییری درونی منجر شد. او از دل مسیرهای سخت، به نسخه‌ای از خودش رسید که کمتر تعلل می‌کند، کمتر خودش را عقب می‌کشد و بیشتر به انجام دادن باور دارد.

برای هر کسی که در کار خلاقه گرفتار کمال‌گرایی، ترس از ناقص بودن یا پروژه‌های ناتمام شده، مسیر لوئیز یک یادآوری مهم است: گاهی لازم نیست اول مطمئن شوید که از پسش برمی‌آیید. کافی است راه بیفتید.

نکات کلیدی از مسیر حرفه‌ای لوئیز فرنچ

• ترک فضای فرسایشی می‌تواند آغاز یک بازتعریف حرفه‌ای باشد.
• تجربه‌های سخت فقط خاطره نمی‌سازند؛ شخصیت حرفه‌ای شما را هم شکل می‌دهند.
• کار شخصی برای هنرمند، فقط یک سرگرمی نیست؛ بخشی از هویت اوست.
• پایداری اغلب مهم‌تر از استعداد خام است.
• تمام کردن گاهی ارزشمندتر از بی‌نقص شروع کردن است.

لوئیز فرنچ امروز نمونه خوبی از هنرمندی است که مسیرش را با جسارت، کنجکاوی و سماجت ساخته است. از گردنه‌های مرتفع آند تا صحنه‌ای روبه‌روی ۲۰۰ نفر، او نشان داده که رشد خلاقه معمولاً از جایی شروع می‌شود که آدم دست از عقب‌نشینی برمی‌دارد.