بازگشت به Adobe MAX پس از ۱۱ سال؛ چرا میامی؟

این هفته ایمیلی به دستم رسید که دست‌کم شش بار آن را خواندم. حتی دو بار شیشه عینک تازه‌ام را تمیز کردم تا مطمئن شوم اشتباه نمی‌بینم. فرستنده، تیم ارشد بازاریابی ادوبی بود و در پیامی محترمانه و صمیمی پرسیده بود آیا دوست دارم نوامبر امسال برای شرکت در Adobe MAX به میامی بروم؟

آخرین حضورم در کنفرانس خلاقیت ادوبی به سال ۲۰۱۵ برمی‌گردد؛ یعنی ۱۱ سال پیش. از آن زمان چند رئیس‌جمهور در آمریکا و نخست‌وزیران متعددی در بریتانیا روی کار آمده‌اند، یک همه‌گیری جهانی را پشت سر گذاشته‌ایم و حالا هم انقلاب هوش مصنوعی تقریباً همه بخش‌های صنعت خلاق را دگرگون کرده است. بنابراین دعوت دوباره ادوبی هم خوشحالم کرد و هم بلافاصله این سؤال را به ذهنم آورد: چرا حالا؟

رابطه‌ای قدیمی با فراز و نشیب‌های حرفه‌ای

من و ادوبی سابقه‌ای طولانی داریم؛ نه ماجرایی عجیب در کار بوده و نه اختلافی دراماتیک. نزدیک به دو دهه است که همکاری خوبی با یکدیگر داریم، اما مثل هر رابطه حرفه‌ای دیگری، همیشه همه‌چیز بی‌نقص و بدون چالش نبوده است.

مسئله ساده است: من روزنامه‌نگارم و وظیفه‌ام گزارش واقعیت‌هاست. به همین دلیل قرار نیست همیشه چیزی را بنویسم که یک برند دوست دارد بشنود. مدل اشتراکی ادوبی، کنار گذاشتن خرید دائمی نرم‌افزارها و معرفی Adobe Firefly از موضوعاتی بوده‌اند که باید درباره پیامدهایشان صادقانه و منصفانه می‌نوشتیم.

این جایگاه گاهی شبیه راه رفتن روی طناب است؛ از یک سو باید با برندهایی که برایشان احترام قائلم منصفانه برخورد کنم و از سوی دیگر، حامی جامعه خلاقی باشم که Creative Boom برای آن شکل گرفته است.

نخستین تجربه Adobe MAX در لس‌آنجلس

اولین بار در مه ۲۰۱۳ به Adobe MAX رفتم. Creative Boom آن زمان فقط چهار سال داشت و هنوز بیشتر یک پروژه جانبی و شخصی محسوب می‌شد. به‌خوبی به یاد دارم وقتی وارد مرکز همایش‌های لس‌آنجلس شدم، احساس می‌کردم somehow خودم را به جایی رسانده‌ام که شاید هنوز به آن تعلق ندارم.

آنجا با خبرنگارانی از رسانه‌های دیگر آشنا شدم که رویداد را کاملاً جدی و حرفه‌ای دنبال می‌کردند؛ همان‌طور که باید. خودم اما آن زمان احتمالاً هنوز متوجه نبودم دعوت شدن به چنین کنفرانسی چه فرصت ارزشمندی است.

روزی که Creative Suite به پایان رسید

اتفاقاً سال ۲۰۱۳ یکی از مهم‌ترین دوره‌های Adobe MAX بود. ادوبی همان‌جا اعلام کرد دوران Creative Suite به پایان رسیده و همه نرم‌افزارها قرار است از طریق Creative Cloud و فقط با پرداخت اشتراک ارائه شوند.

تنش را می‌شد در فضای سالن احساس کرد. خبرنگاران با عجله به اتاق مطبوعات برگشتند تا خبر را منتشر کنند. این فقط یک به‌روزرسانی محصول نبود؛ تغییری اساسی در شیوه خرید و استفاده از ابزارهای خلاقانه بود و طبیعی بود که واکنش‌های فراوانی به همراه داشته باشد.

بازگشت در سال ۲۰۱۵؛ وقتی MAX به یک جشنواره تبدیل شد

دومین حضورم در Adobe MAX به سال ۲۰۱۵ برمی‌گردد. رویداد در فاصله این دو سال به‌وضوح بزرگ‌تر و پخته‌تر شده بود. دیگر فقط با یک کنفرانس نرم‌افزاری روبه‌رو نبودیم؛ MAX به جشنواره‌ای تمام‌عیار با سخنرانی‌های اصلی، برنامه Sneaks و مهمانان مشهور تبدیل شده بود.

همان سال با چند نفر از روزنامه‌نگاران برجسته حوزه طراحی و فناوری آشنا شدم؛ از جمله تام می‌که بیش از یک دهه برای Creative Boom نوشته است، تام بنکس سردبیر سابق Design Week و اشلی آلساپ، روزنامه‌نگار توانمند حوزه فناوری.

هر دو بار با ذهنی پر از ایده و انرژی به خانه برگشتم و تقریباً مطمئن بودم سال بعد هم دوباره در MAX حاضر خواهم شد. اما دعوت‌نامه‌ها دیگر نرسیدند و مسیر کاری هرکدام از ما در جهت دیگری ادامه پیدا کرد.

چرا دعوت امسال اهمیت دارد؟

فاصله ۱۱ ساله باعث شده بازگشت به Adobe MAX صرفاً تکرار یک سفر قدیمی نباشد. صنعت خلاق در این مدت زیرورو شده است و ادوبی نیز در مرکز بسیاری از این تغییرات قرار دارد.

• مدل اشتراکی به استاندارد اصلی محصولات ادوبی تبدیل شده است.
• هوش مصنوعی مولد شیوه طراحی، ویرایش تصویر و تولید محتوا را تغییر داده است.
• Firefly بحث‌های مهمی درباره داده‌های آموزشی، حق مؤلف و آینده مشاغل خلاق به راه انداخته است.
• مرز میان ابزارهای حرفه‌ای و سرویس‌های ساده و سریع بیش از گذشته کم‌رنگ شده است.
• جامعه خلاق نسبت به تصمیم‌های شرکت‌های فناوری آگاه‌تر و مطالبه‌گرتر شده است.

حضور دوباره در MAX فرصتی است تا این تغییرات را از نزدیک ببینم، با طراحان و هنرمندان گفت‌وگو کنم و پاسخ ادوبی به نگرانی‌های واقعی کاربران را بشنوم. چنین رویدادی فقط محلی برای معرفی قابلیت‌های تازه نیست؛ جایی است که می‌توان آینده صنعت خلاق را در گفت‌وگوها، واکنش‌ها و حتی تردیدهای حاضران مشاهده کرد.

عبور از دلخوری‌ها، بدون کنار گذاشتن استقلال

پذیرفتن این دعوت به معنای فراموش کردن نقدهای گذشته یا چشم بستن بر تصمیم‌های بحث‌برانگیز ادوبی نیست. استقلال تحریریه همچنان همان چیزی است که Creative Boom بر پایه آن ساخته شده است. اگر موضوعی به جامعه خلاق آسیب بزند، درباره‌اش خواهیم نوشت؛ حتی اگر این نوشته باب میل یک برند بزرگ نباشد.

بااین‌حال، می‌توان از برخی دلخوری‌های قدیمی عبور کرد. یازده سال زمان کمی نیست و آدم‌ها، شرکت‌ها و حتی نگاه ما به صنعت تغییر می‌کند. دعوت امسال فرصتی برای شروع دوباره گفت‌وگویی است که مدت‌ها متوقف مانده بود.

پس بله، پس از ۱۱ سال دوباره راهی Adobe MAX می‌شوم؛ این بار در میامی و با تجربه‌ای بسیار بیشتر از نخستین سفرم به لس‌آنجلس. هنوز پرسش‌های زیادی دارم و احتمالاً پاسخ همه آن‌ها را هم پیدا نخواهم کرد، اما گاهی بهترین راه برای شناخت یک تغییر بزرگ این است که از نزدیک در محل وقوعش حضور داشته باشیم.