آیفون دو؛ آیا لحظه‌ی فراموش‌شدنی اپل بازگشت؟

سال‌هاست که نویسندگان فناوری و مخاطبان انتظار دارند لحظه‌ای مشابه سال ۲۰۰۷ تکرار شود؛ لحظه‌ای که یک محصول واقعی، نگاه‌ها را تغییر دهد. در این میان، تلاش‌های اخیر مثل ویژن‌پرو یا برخی گجت‌های هوش مصنوعی نتوانستند هیجان‌انگیز باشند و آیفون‌های معمولی هم کم‌کم تکراری شده بودند. اما حالا، با ظهور آیفون ديو (iPhone Duo) و حجم عظیم پیش‌خریدهای آن، می‌توانیم امیدوار باشیم که اپل دوباره به آن جادوی از دست رفته دست یافته است.

پیش‌فرض‌های شکسته‌شده: چرا آیفون ديو متفاوت است؟

اگر هنوز آیفون ديو را پیش‌خرید نکرده‌اید، احتمالاً با معطلی طولانی مواجه خواهید شد؛ تاریخ تحویل این دستگاه به سال ۲۰۲۷ موکول شده است. این موضوع نشان‌دهنده‌ی تقاضای خیره‌کننده‌ای است که با وجود قیمت تدریجی ۲۰۰۰ دلاری، بسیار عجیب به نظر می‌رسد. مردم حاضرند مبلغ سنگینی برای دستگاهی بپردازند که حتی وارد مرحله‌ی فروش نشده است. این نشانه‌ی آن است که محصولی کاملاً جدید و پویا در دسترس قرار گرفته است.

تفاوت با پنل‌های قابل تاشو دیگران

• تازه بودن ایده: اگرچه برندهایی مثل سامسونگ و هواوی سال‌هاست دست‌به‌کار هستند، اما اپل باز هم همان شیوه‌ی خود را دارد؛ ارائه‌ی نسخته‌ی شخصی از یک دسته‌ی محصول بالغ.
• درس گرفته‌شده از شکست‌ها: برخلاف ویژن‌پرو که با قیمت ۳۰۰۰ دلاری و انتظارات نادرست شکست خورد، آیفون ديو با ۲۰۰۰ دلار، اگرچه گران است، اما بازخورد مثبت دریافت کرده است.

فرم‌فکتور جدید: هم آیفون، هم آیپد

جالب است که همان‌طور که محصولات کاملا نوآورانه مثل ویژن‌پرو در سال‌های اخیر ضعیف عمل کرده‌اند، تغییرات جزئی در آیفون‌های معمولی نیز جذابیت چندانی نداشته‌اند. مثلاً آیفون ای‌ر (iPhone Air) که قاب تیتانیومی سبک‌تری داشت، نتوانست همان شور سال‌های گذشته را در مردم ایجاد کند.

اما آیفون ديو به نظر می‌رسد نقطه‌ی شیرین (Sweet Spot) را پیدا کرده است. این دستگاه به اندازه‌ای متفاوت است که هیجان ایجاد می‌کند، اما به اندازه‌ای آشناست که کاربران ریسک مالی آن را می‌پذیرند. همان طور که آیفون اولیه اولین گوشی هوشمند نبود، آیفون ديو اولین گوشی تاشو نیست؛ اما یک آیفونی است که می‌تواند مانند یک آیپد باز شود. این ترکیب «تلفیق‌شده بودن» و «داینامیک بودن» شاید دقیقاً همان چیزی باشد که بازار فناوری گرسنه به آن نیاز داشت.